شهریار | دلی شکسته و چنگی گسسته گیسویم
درباره این اپیزود
▨ نام شعر: دلی شکسته و چنگی گسسته گیسویم
▨ شاعر: شهریار (سیّد محمّدحسین بهجت تبریزی)
▨ با صدای: شاعر
♬ پالایش و تنظیم: شهروز
ـــــــــــــــــــــــــ
دلی شکسته و چنگی گسسته گیسویم
ولی به زخمهی غیبی هنوز میمویم
خمیده تاکم و آشفته بید مجنونی
که سرنگون و سرافکنده بر لب ِ جویم
نهفته قند و سخن پشت آئینه و من
به شوق طوطی ِ تصویر ِخود سخنگویم
به سحر غمزهی جانان به جان زنندم تیر
که بستهاند به زنجیر ِ سحر و جادویم
نه منحصر به سرود و ترانهام دستان
که داستان به فسون و فسانه میگویم
گیاهدانهی عشقم فشرده در دل ِ خاک
چنان که دم به دمم میدمند میرویم
گیاه زرد خزانم در آب و گل، لیکن
به جان و دل گل ِ مینای باغ مینویم
سر دوراهه رسیدیم و سرنوشت این بود
برو پدر تو از ان سو و من از این سویم
برس به دادم و این بند زانوان بگشای
به روز وعده که جان میرسد به زانویم
چگونه بر جهم از چنبر کمانهی چرخ
که نُه فلک همه چوگان و من یکی گویم
میان دلبر و من غیر ِ من حجابی نیست
گر این حجاب فکندیم من همه اویم
به چنگ رودکی و توسن سمرقندی
چه بیم ِ دشت بخارا و رود آمویم
به بوی یاسمن و زلف سنبلم مفریب
غلام سنبل ِ آن زلف ِ یاسمن بویم
به شهر خویش اگر شهریار شیرینکار
به شهر خواجه همان سائل سر کویم
